Hiç dinmeyen bir acı, Teselli.

 

-kimsesiz karanlıklar, derdime şifa verin.

Gönlündeki arzuya ulaşamayacağını aklı kesince insan, teselli adını verdiği bir umutsuzluğa düşer.

Dün müydü, daha mı evveliydi, kalbim belirsiz. Belirsizlik karşısında olabilecek en güçlü duruşu takınmıştım oysa. Aylardır kurduğum her cümle, dokunduğum her harf, bir belirsizliğin sonsuza ayması içindi. Kalbimin ritmini hiçe sayıp atması, üzerimdeki uğursuzluklar, dünyanın sökülen çivisi batarken ayağıma insan yanımın yenik düşmesi, binlerce sakarlığım, artık kolay dolan gözlerimin  suni yaşlara ihtiyaç duyması… Hepsinin ardında bir belirsizlik aylardır yanı başımda dolaşıp duruyordu. Teslim oldum.

tumblr_lxnyw4uU7D1qfx0vvo1_500

Aylar önce, düşmeden henüz o umutsuzluğa kurduğum cümleyi tekrarladı dilim. Dünyanın dönüşü değişmiş, ortada kalmış gibiydim. Aydınlık getirmez teselli her zaman, felce uğratır aşkı. Ya ölüm gelir çalar kapıyı, ya da umutsuzluğun baş misafiri teselli. Kabullenişi kaldırmaz yüreğim. İsyankarlığından değil, kabullenmek artık hiç çaba gerektirmez çünkü. Çaba göstermediğin bir aşk, kapısına ölümün dayandığı bir evdir; sözsüz, dilsiz.

Varmadan henüz teselliye, sabır dedim önce adına, o yüce terasta yeri baki olanlara bahşedilenden hem de! Sabır, her karanlık geceyi aydınlığa çıkarırdı, günün güzelliğine bakar, karıştırırdım havaya kokumu; essin rüzgar ulaştırsın diye. En aydınlık tarafıma denk geldin, en insancıl. Kimseye göstermediğim müsamaha, konu sen olunca hiç çekinmiyordu dökülmeye eteklerimden.  Güne bakandım ben, bir yanım hep gülümsemede.

Vefa dedim sonra adına aşkın. Hak nedir, bilmelisin istedim. Hak edene verilmesi gerekeni vermelisin istedim. Bunca hissimle “hakkım değilmiş” dememi istemezsin, öyle değil mi? Aylar önce kurduğum cümle dilime uğradığında kendimi tesellinin içinde bulmuş, sabrın can çekiştiğini, vefanınsa uçup gittiğini görmüşüm. Hak desen, değmemiş bile eli elime.

Sabır evresi güzeldir, hiç kırılamaz insan. Kalp hiç kötü söz işitmez, ruh hep aydınlık. Büyük bir yıkım sonrası gelir bu teselli. Teselli, kabulleniştir. Seni olduğun gibi kabullenmek değil, hayır. İçinde bulunduğun aşkın nelere rağmen sürdüğü, neleri ardına alıp hiçe saydığı ortadayken olduğu gibi kabullenmenin sözünü ikinci kere etmeye gerek var mı? Dünyayı kabulleniştir, teselli,  içinde olmadığın dünyayı.

Gadre uğradım. Acınası bir haldi bildiğim anlamıyla teselli. Buna düşmek, kendini bunca önemsemeye eş değerdi. Unutulmaz sanırsın kendini bazen, dünyanın hakimisindir.  Sen de unutulursun, bense çoktan uçar giderim kalbinin içinden.

Oysa aşk,  hiç unutulmaz.

Külün altında bile tutuşacak bir dal mutlaka vardır.