Affetmek, başlangıçtır.

1384086_10151931967128516_89141016_n

Sessiz ve vahşidir zaman, neleri paramparça ettiğini asla anlayamazsın.  Eksiklik hissetmek hep bundan. Geç kaldığını söyler, kaybetmiş olduğunu yüzüne vurur. Her şeyi zamana bırakmak aptal işidir.  Zamana güvenirsen yarı yolda kalırsın. Tarih itaat edeni değil, direneni yazar.

Doğduğun andan itibaren kurallar karşılar seni.  Herkesin aynı anda benimsediği şeyler doğruluk çatısı altında seni bekliyor, içeri girmek istemezsen okkalı bir küfür savurduğunu düşünüyor, sana karşı kin duyuyorlar. Hiç biri seni sevmiyor, sen de onlar gibi kör karanlıkta kaybol istiyor. Tutturdukları düzende sessiz ve itaatkar, yol almanı istiyorlar. Taşkınlık yapamazsın, sesini yükseltemezsin. Okula gideceksin, başın eğik her büyüğe karşı. Uzanmak istediklerini hep en uzak rafa kaldıracaklar, pes edersin diye. Kendi sahip olamadıkları her ne varsa sende, onunla saldıracaklar sana. Kendini kötü hissedeceksin, ait olmadığını düşündüğün bu dünyada var olmak istemeyeceksin sonra. Belki yaşama hevesi daha ağır basarsa bu kez onlardan olacaksın. Susan, kabullenen ve en kötüsü bundan hiç rahatsız olmayan.

Daha fazla ne kadar mutlu olabilirim diye heba ederken zamanı, kendinden uzaklaşıyorsun. İçindeki koca canavarı durdurmanın yolu yok, hep daha fazlasını istiyor. Kanına işlediler çünkü, ilaçlarıyla uyutup, onlarla ayağa kaldırdılar. Oyuncak ettiler seni. Ruhunu esir aldılar.

Yanı başında bir insan büyürken bunları düşünüyor insan. Yanı başında bir birey, OLmak üzereyken bunlardan başka hiçbir şey düşünemez oluyorsun.  Onlar istedi diye yaptığın her şeyden soğuyorsun ilkin. Gittiğin okullara, attığın imzalara küfrediyorsun. Seni, sen yaptığını sandığın her şeyden sıyrılıyorsun. Sadece ruhun kalıyor, sana sahip çıkan. Yanı başında büyürken bir insan, ona ruhundan başka verebileceğin hiçbir şey olmadığını anlıyorsun. Özgür, huzurlu, güçlü ruhun. Affetmeye başlıyorsun ardından, sana sundukları bu sahte hayat için affediyorsun onları. Affetmek, başlangıçtır.

Kendi gibi olmayan herkesi kınayan gözleriniz yerinden çıksın. Tüm değer yargılarınız yere batsın, kurallarınızda boğulun. Ben büyüteceğim, O’nu da, kendimi de, sevgimi de ben büyüteceğim. Hepiniz susun, artık ben konuşacağım.

“Affetmek, başlangıçtır.” için 2 yorum

  1. Her sözün, her cümlen ayrı bir yerden çarpıyor insanı. Yine çok güzel bir yazı olmuş. Eline, yüreğine, aklına sağlık. 🙂

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir