Mutlu baharlar!

tumblr_mf6dfvLmRw1rlsjh8o1_500

Her türlü yorgunlukla baş edebiliyor insan ama zihin yorgunluğu fena şey.  Benim gibi işleri kendi planlayıp, yoluna koymadan içi rahat edemeyenlerin en büyük sıkıntısı eli kolu bağlı olmaktır muhakkak. Aylardır öyleyim. Her şeyi zihnimde tartıp, planlayıp, hazırlıyorum lakin iş harekete geçmeye gelince elimden bir şey gelmiyor. Bunları yapacak olan kişiler de genellikle benim kadar titiz olmayınca zaten sıkıntıda olan zihin daha bir sıkılıyor, geriliyor, patlama noktasına varıyor.

Bu anları kolaylaştırmak için birkaç satır okumayı tercih ediyorum. Bu seanslar her seferinde daha büyük bir zihin yorgunluğu ile sonuçlanıyor.  Evvela, okuduğumu anlayamıyorum! Bir cümle için beş cümle kuruyorum, satırlar ilerlemiyor, hepten sıkıcı bir hal almaya başlıyor bu durum.

Oradan kurtarıp kendimi, film izlemeye geçiyorum. O da ne? Onlarca teknik aksaklık benimle geliyor! Bir biçimde izlemeye başladığım film, ilk 10 dakikasında uyuyakaldığım filmler listesine hızlı bir giriş yapıyor.  Uyandığımda karşılaştığım bu gerçek sayesinde zihnimdeki yorgunluğa bir tanesi daha ekleniyor. Kendimi dağlara taşlara vurmak istiyorum.

Dağa taşa tırmanacak mecal olmadığından son çare olarak müzikte arıyorum şifayı. Her gün yepyeni keşiflere yelken açtığım günlerin hediyelerini birer birer açıyorum. Hepsinde hülyalara dalıyor, beynimde adeta klip çekiyorum şarkılara! Bir süre sonra ne dinlediğimi unutup aklıma gelen bir başka şeyi araştırırken buluyorum. Genellikle hurafelere kafayı taktığımdan bulduğum her yanıtla daha bir şişiyor, geriliyor, kendimi ağlama krizlerinin ortasında buluyorum.

Ve bu enfes aklımla, zihin yorgunluğuna en iyi gelen şeyin ağlamak olduğuna kanaat getiriyorum.

Bizim burada günler sulu sepken, telaşlı ve yorgun geçiyor. Baharı müjdeleyen en iyi ihtimal ise kalbimdeki heyecan. Mutlu bahar günleri efendim.

“Mutlu baharlar!” için 2 yorum

  1. Sen ağlama Merush ya da ağla ama mutluluktan ağla. Tuna doğduğunda ağla mesela. Odaklanma sorunu var gibi görünüyor sende, öğretmenlik yıllarımda “performans kaygısı” yaşayan öğrencilerde gördüğüm bir durumdu bu. İyi bir anne olup olmamak kaygısı olabilir mi sendeki? Bak böyle devam edersen Tuna bebek de depresif bir kişilik olacak, benden söylemesi, hehe.

    1. Sevgili Tuna,
      Kaygım konusunda kesinlikle haklısın. Etrafımda gördüğüm onca kötü örnekten sonra kafamda “”Acaba ben nasıl olacağım?” sorusu çınlayıp duruyor. Zihin yorgunluğumun en temelinde bu korku yatıyor.
      Bunu biraz hafifletmek için çok fazla çaba gösteriyorum. Ancak sanırım bunlar olası süreçler, en kolay haliyle atlatmak temennimiz olsun 🙂

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir